پیشرفت در پیشگیری و درمان دیابت – بخش دوم

پیشرفت در پیشگیری و درمان دیابت – بخش دوم

پیشرفت-در-پیشگیری-و-درمان-دیابت---بخش-دوم

پیشرفت در پیشگیری و درمان دیابت – بخش دوم

هیکی هیوتی، استاد دانشگاه پزشکی تامپر می گوید: “اکنون ما می دانیم که عفونت هایی که کودکان را قبل از یک سالگی‏شان آلوده می کند، بسیار مهم هستند و اگر کودک به آنها آلوده نشود، مصونیت پیدا نمی کند و مبتلا به حساسیت ها و دیابت می شود.”

این پژوهش با هدف آزمایش این فرضیه، کشور استونی و جمهوری خودمختار کارولیا در روسیه را نیز دربر می گیرد. در این منطقه تعداد افراد مبتلا به دیابت نوع یک، احتمالا بدلیل استاندارد پایین تر زندگی، شش بار کمتر از فنلاند است.

میکائل کنیپ می گوید: “واضح است که در کارولیا، بار میکروبی سنگین تر از فنلاند است. و البته ما معتقدیم که این “فرضیه بهداشت” ما را ثابت می کند، یعنی با میکروب های بیشتر در سال های اول زندگی، بیماری های خودایمن و حساسیت ها کمتر می شوند.”

 

پژوهش های مشابه در کارولیا

پتروزاودسک، مرکز جمهوری خودمختار کارولیا در روسیه است. در این شهر ۲۷۰ هزار نفری، بیش از شصت کودکستان در پژوهش “دیاب ایمون” شرکت می کنند. خانواده های داوطلب، همانند همتاهای فنلاندی خود، تحت همان آزمایش ها و سنجش ها قرار می گیرند و همان پرسشنامه ها را پر می کنند.

ایلیا کوزنتسوو، یکی از شرکت کنندگان در پژوهش می گوید: “اینجا پرسش‏های متعددی درباره رژیم غذایی و طرز زندگی کودک و خانواده مطرح شده است.”

پژوهشگران با کمک این پرسش نامه ها، داده های لازم درباره شرایط زندگی هر کودک را در سال های اول زندگی جمع آوری می کنند. این شرایط می تواند با علائم آمادگی بدنی برای ابتلا به بیماری قند ارتباط داشته باشد.

سوتلانا پیلووا، پزشک پژوهش “دیاب ایمون” می‏گوید: “هر خانواده پرسشنامه‏های مختلفی، از جمله درباره دوران آبستنی مادر، رشد کودک، بیماری‏های خانواده و اطلاعات درباره تعطیلات خانواده را پر می کند. درنتیجه حجم قابل توجهی از اطلاعات را بدست آورده، آنها را وارد پایگاه اطلاعاتی آنلاین می کنیم.”

 

این پژوهش که تا سال ۲۰۱۳ میلادی ادامه دارد، به کشف عوامل میکروبی کمک می کند که باعث یا مانع بیماری دیابت می شود. به این ترتیب امکان ایجاد مصونیت در قبال این بیماری بوجود می آید.

ناتالیا دورشاکووا، سرپرست این طرح می گوید: “ما تا یک حدی در درمان دیابت موفقیت داشته ایم. ولی در حال حاضر، فقط علائم را درمان می‏کنیم و از عوارض آن جلوگیری می کنیم. وظیفه اصلی ما جلوگیری از شروع بیماری خودایمنی است. و اگر حتی بیماری در لوزالمعده در حال رشد است، حداقل از توسعه آن جلوگیری کنیم. به این دلیل هدف ما کشف دلایل بروز دیابت است. وقتی موفق به شناخت دشمنمان شدیم، سپس خواهیم دانست چگونه با آن مبارزه کنیم.”

تاکنون ده‏ها هزار نمونه گرفته شده از کودکان کارولیایی، در پتروزاودسک انبار شده است و پژوهشگران منتظر اصلاح قوانین روسیه هستند تا اجازه فرستادن آنها به فنلاند را بدست بیاورند.

 

پژوهش ها در فرانسه

دانشمندان در مونتپولیه فرانسه بر روی طرح دیگری کار می کنند. آنها یک دستگاه جدید برای سنجش بی وقفه میزان انسولین خون اختراع کرده اند.

یک سیستم بسیار مدرن که در مرحله آزمایش های بالینی است، به طور مرتب و بی وقفه مقدار گلوکز خون بیماران را اندازه گیری می کند و در مواقع لازم، اقدامات مورد نیاز را به آنها توصیه می کند.

ژرم پلاس، مهندس پژوهش بالینی می گوید: “این دو حسگر با سومین دستگاه ارتباط برقرار می کنند. این پیش گونه در طرح “دی ادوایزر” DIAdvisor، بسط داده شده است. این دستگاه از داده های گرفته شده از حسگرها استفاده می کند تا تغییرات مقدار گلوکز را در ساعت های آینده پیش بینی کند.”

این سیستم بر روی شصت داوطلب در شصت کشور اروپایی آزمایش شده است.

یکی از شرکت کنندگان در برنامه “دی ادوایزور” می گوید: “این دستگاه کوچکی است. وقتی حس می کنم قند خونم کم می شود، آن را از جیبم در می‏آورم، دکمه را فشار می دهم تا توصیه دستگاه را ببینم و به آن عمل کنم.”

این سیستم با درنظر گرفتن فعالیت بدنی، غذاها، تزریقات انسولین و دیگر فاکتورهای مربوط به بیمار، پیش بینی های مناسب ارائه می کند.

یکی از شرکت کنندگان در این برنامه می گوید: “آگاهی از کاهش مقدار گلوکز، باعث عکس العمل می شود، مانند خوردن قند، تا از هیپوگلیسمی یا کاهش فوری قند خود جلوگیری کنیم. این به افزایش قند خون یا هایپرگلیسمی نیز صدق می‏کند. با دریافت یک سیگنال صوتی، مشکل را برطرف می کنیم و از عوارض جانبی بلند مدت جلوگیری می کنیم.”

برای مطالعه بالینی، علائم دستگاه با نمونه های آزمایش خون بازبینی می شود. بر اساس گفته یکی از سرپرست های این پژوهش، این سیستم منحصر بفرد پیش بینی، برای بیمارانی که نیاز به توصیه های پزشکی در زندگی روزمره شان دارند، بسیار مفید است.

سرپرست برنامه “دی ادوایزر” می گوید: “مشکلترین موضوع برای بیماران دیابتی که با انسولین درمان می شوند، تصمیم گیری است. اغلب با دانستن اینکه مقدار گلوکز مناسب نیست، حتی بیماران تحصیل کرده، نمی دانند چه باید بکنند، چون از اتخاذ تصمیم نادرست می ترسند. بنابراین، این سیستم به آنها قوت قلب می دهد و نشان می دهد دقیقا چه کاری باید انجام دهند. اولین آزمایش نشان داد که این دستگاه در نود درصد موارد درست عمل می کند و هرگز توصیه غلط نمی کند. بعضی وقت ها شاید کمی دقتش پایین باشد، ولی معمولا درست است.”

دانشمندان امیدوارند پژوهش‏هایی از این دست بتواند به پیشگیری و درمان این بیماری کمک و مشکلات میلیون‏ها بیمار محتاج به انسولین را در سراسر جهان حل کند.

 

اشتراك گذاری نوشته

دیدگاهتان را بنویسید