تاریخچه دیابت

تاریخچه دیابت

تاریخچه دیابت

تاریخچه دیابت

تاریخچه دیابت از جمله مقالات بهداشت و دیابت است که برای علاقه مندان به دیابت و تاریخچه علم پزشکی توسط گروه علم و سلامت روبینا بازار تهیه و تنظیم شده است.

۱۹۱۳ میلادی

کتاب آلن، پژوهشی بروی بیماران دیابتی و انقلابی در درمان این بیماری.

** از ۱۹۱۰ تا۱۹۲۰، آلن و جوسلین، Allen and Joslin، در ایالات متحده به عنوان دو متخصص پیشرو در دیابت شناخته شدند. جوسلین معتقد بود که بیماری دیابت” بیماری بسیار مزمن “است چرا که پاک، به ندرت ناخوشایند، غیر مسری، اغلب بدون درد و مستعد درمان است.

۱۹۱۶ میلادی

آلن، رژیم درمانی سختی که خیلی زود مورد پذیرش واقع شد را ترویج کرد. وی معتقد بود که بدن بیمار دیابتی نمی تواند غذا مصرف کند، بنابراین میزان غذای مجاز بیماران را محدود کرد. بیماران در بیمارستان بستری و تنها ویسکیِ مخلوط با قهوه سیاه و سفید (یا سوپی مشخص برای طرفداران منع استفاده از مشروبات الکلی ) از ساعت ۷ صبح تا ۷ بعد از ظهر به صورت هر ۲ ساعت یکبار به آنها داده می شد. این رژیم غذایی تا زمانی که هیچ نشانه ای از قند در ادرار وجود نداشته باشد (معمولاً ۵ روز یا کمتر)ادامه می یافت. این رژیم غذایی سخت نتیجه بهتری برای مبتلایان به دیابت نوع ۲ داشت، چرا که بیماران مبتلا به دیابت نوع ۱ در طول درمان به دلیل گرسنگی زیاد جان خود را از دست می دادند. تعداد اندکی از این افراد جوان زنده می ماندند و به اولین کاربران انسولین تبدیل می شدند.

۱۹۱۹ میلادی

«آلن» دستورالعمل جامع رژیم غذایی در درمان دیابت را، با توجه به سوابق مشاهده شده ۷۶ نفر از ۱۰۰بیمار مبتلا به دیابت، منتشر کرد. او مدیر مؤسسه پژوهش دیابت در راکفِلِرشد.

۱۹۲۰ میلادی

بانتینگ ادامه تحقیقات بر روی پژوهش بر روی عصاره پانکراس سگ انجام داد.

۱۹۲۱ میلادی

پاولِسکو از دانشمندان برجسته رومانیایی مقاله ای پیرامون “جداسازی انسولین از پانکراس” را منتشر کرد.

۱۹۲۱ میلادی

بانتینگ، تأثیرات مفید عصاره های پانکراس بر پانکراس دیابت ارائه داد، این کار به صورت خلاصه در یک جلسه از انجمن های فیزیولوژی آمریکا در دانشگاه «ییل» ارائه شد.

۱۹۲۲میلادی

در تورنتو بر روی یک پسر بچه ۱۴ ساله به نام لئونارد تامپسون عصاره انسولین کولیپ آزمایش شد. این آزمون در پایان فوریه همان سال به عنوان یک موفقیت در نظر گرفته شد.

۱۹۲۲ میلادی

در این سال اِلی لیلِی (Eli Lilly) و دانشگاه تورنتو برای تولید انبوه انسولین شروع به کار کردند.

۱۹۲۳ میلادی

بانتینگ و همکارش مَک لِود نامزد دریافت جایزه نوبل در فیزیولوژی یا پزشکی شدند.

۱۹۲۳ میلادی

اِلی لیلِی  تولید تجاری انسولین را آغاز کرد. گروه تورنتو نام این محصول را انسولین نامید؛ اِلی لیلِی  نام آنرا «Isletin Insulin» گذاشت.

**   در حالیکه انسولین مانع مرگ زودرس در این بیماری می شود، درمان بوسیله انسولین جلوی ناتوانی و عوارض بعضاً کشنده این بیماری را نمی گیرد.

۱۹۲۵ میلادی

تست خانگی برای قند موجود در ادرار معرفی شد. هشت قطره ادرار در یک لوله آزمایش حاوی ۶ سی سی از محلول بندیکت مخلوط می کردند. لوله را به مدت پنج دقیقه در آب جوش قرار می دادند. رنگ مایع نشان دهنده ی وجود قند در ادرار می بود: مایل به سبز(قند کم)، زرد (قند متوسط)، قرمز یا نارنجی (قند زیاد).

منبع : گروه علم و سلامتی روبینا بازار

۱۹۳۰ میلادی

انسولین بیشتر تصفیه شد. این کار باعث طولانی شدن اثر انسولین شد.

۱۹۳۶ میلادی

پژوهشی بوسیله – Himsworth  – بریتانیا بیماران دیابتی را به دو دسته براساس “حساسیت به انسولین” تقسیم کرد.

۱۹۴۰ میلادی

ارتباط بین دیابت و عوارض طولانی مدت آن مانند عوارض کلیوی و بیماری های چشم مشخص شد.

۱۹۴۴ میلادی

سرنگ انسولین یکپارچه کامل تر شد و مدیریت بیماری دیابت نیز استانداردتر گشت.

** تا سال ۱۹۴۵، مشخص شد که امید به زندگی در افراد دیابتی در سنین مختلف افزایش یافته است.

۱۹۴۸ میلادی

جاسلین ،Joslin،در مورد دیابت ناشناخته در کارشناسی ارشد پزشکی خود نوشت. او اولین متخصصی بود که تأکید داشت انسولین به تنهایی نمی تواند راه حلی برای دیابت باشد.

اواخر دهه ی ۴۰  میلادی

هِلِن فیری،Helen Free، تست ادرار  “شیب و خواندن” را توسعه داد، که امکان نظارت سریع سطح قند خون را فراهم می آورد.

۱۹۵۰ میلادی

متخصصان به ازدواج برای افراد با دیابت ارثی هشدار می دادند.

۱۹۵۱ میلادی

لارنس و بورستِین میزان انسولین موجود در خون را اندازه گیری کردند.

۱۹۵۵میلادی

داروهای خوراکی که به سطوح پایین گلوکُز خون کمک می کنند، معرفی شدند.

۱۹۵۹ میلادی

دو نوع اصلی دیابت شناسایی شد: دیابت نوع ۱ (وابسته به انسولین) و دیابت نوع ۲ (غیر وابسته به انسولین).

منبع : گروه علم و سلامتی روبینا بازار

۱۹۶۰ میلادی

تست های خانگی برای سطوح گلوکُز در ادرار، دقت کنترل سطح گلوکُز را برای افراد مبتلا به دبایت افزایش داد.

۱۹۶۴ میلادی

اولین نوارها برای تست گلوکُز خون استفاده شد. یک قطره از خون را بر روی نوار کاغذی به مدت یک دقیقه قرار داده و سپس آنرا شسته، رنگ بوجود آمده را با نمودار رنگ مشخص شده مقایسه می کنند.

۱۹۶۵ میلادی

تعیین سطح گلوکُز آنی توسعه یافت.

۱۹۶۶ میلادی

پزشکان دانشگاه مانی توبا اولین پیوند پانکراس را انجام دادند.

۱۹۷۰ میلادی

اولین قند خون متر (آیمز) معرفی شد. این محصول در مطب پزشکان استفاده می شد و هزینه آن ۵۰۰ دلار بود.

۱۹۷۰ میلادی

پمپ های انسولین توسعه یافتند.

**  توسعه تجهیزات مربوط به آزمایش قند خون به بیماران دیابتی در مدیریت این بیماری کمک نمود.

۱۹۷۰ میلادی

لیزر درمانی برای کمک به جلوگیری یا توقف نابینایی در افراد مبتلا به دیابت استفاده شد.

۱۹۷۳ میلادی

انسولین های ۱۰۰ واحدی معرفی شد.

۱۹۷۶ میلادی

آزمایش هموگلوبین اچ بی ای وان سی معرفی شد.

۱۹۷۸ میلادی

آزمایش از اولین انسولین DNA  نوترکیب اعلام شد.

**  تا این تاریخ تولید کنندگان انسولین مجبور به ذخیره بافت پانکراس حیوانات بودند. این تغییرات به طور چشمگیری با توسعه فنآوری DNA اجازه تولید یک انسولین انسانی را فراهم آورد.

۱۹۷۸ میلادی

اتاق پایاپای ملی اطلاعات دیابت -NDIC – برای افزایش دانش و درک در مورد دیابت در میان بیماران، متخصصان مراقبت های بهداشتی و عموم مردم تأسیس شد.

منبع : گروه علم و سلامتی روبینا بازار

 

۱۷۹۸میلادی

رُلو قند بیش از حد در خون و ادرار را مستندسازی کرد.

اوایل  ۱۸۰۰ میلادی

پژوهشگران برای اولین بار آزمایش های شیمیایی برای نشان دادن و اندازه گیری وجود قند در ادرار توسعه دادند. در این زمان کلود برنارد، پزوهشگر فرانسوی، عملکرد پانکراس و متابولیسم  گلیکوژن بر روی کبد را مورد بررسی قرار داد. همچنین ایوان پاولوف، پزوهشگر اهل چک، ارتباط بین سیستم اعصاب و ترشح معده را کشف کرد.

۱۸۴۸ میلادی

برنارد، گلیکوژن تشکیل شده توسط کبد را کشف کرد و تصور کرد که این مشابه قند موجود در ادرار بیماران مبتلا به دیابت است. این اولین ارتباط بین دیابت و متابولیسم گلیکوژن بود.

اواخر ۱۸۵۰ میلادی

پرییوری، پزشک فرانسوی- به بیماران مبتلا به دیابت خوردن مقادیر زیاد قند را به عنوان یک روش درمانی توصیه می کند.

** البته این آخرین تلاش های عجیب و غریب برای درمان دیابت نبود.

۱۸۶۹میلادی

لانگرهانس، دانشجوی پزشکی در آلمانی، اعلام نمود که لوزالمعده شامل دو نوع سلول است – گروهی از سلولها  مایع طبیعی پانکراس ترشح می کنند، در حالیکه عملکرد سلولهای دیگر نامشخص است. پس از آن، این سلولها به عنوان جزایر لانگرهانس که به تولید هورمون انسولین کمک می کنند، شناخته شدند.

۱۸۷۰میلادی

پزشک فرانسوی ، Bouchardat، متوجه ناپدید شدن قند در ادرار مبتلایان به دیابت در هنگام سهمیه بندی غذا در پاریس در طول جنگ فرانسه و پروس شد، که این ایده برای رژیم غذایی فردی فرمول بندی شد.

۱۸۸۹میلادی

مینکوفسکی و فون مِرین، در دانشگاه استراسبورگ فرانسه، در یک عمل جراحی پانکراس یک سگ را به منظورِ مشخص نمودن اثر هضم غذا و کشف ابتلا به دیابت برداشتند.

** در سال ۱۸۹۷به طور متوسط امید به زندگی برای یک کودک ۱۰ ساله ی مبتلا به دیابت یک سال، تشخیص در ۳۰ سالگی امید به زندگی ۴ سال و تشخیص در ۵۰ ساللگی در حدود ۸ سال بود.

۱۹۰۸میلادی

یک دانشمند آلمانی به نام، Zuelzer، یک ماده از عصاره پانکراس را به پنج بیمار مبتلا به دیابت تزریق نمود. اگرچه قند در ادرار بسیار کاهش یافت و یا از بین رفت، امّا عوارض جانبی درمان بسیار شدید و غیرقابل قبول بود.

۱۹۰۹میلادی

دو مِیر بلژیکی ماده ناشناخته ای که از پانکراس ترشح می شد را ” انسولین “نامید.

۱۹۱۱ میلادی

ِبنِدیکت روشی برای اندازه گیری قند ادرار ابداع نمود (راه حل بِنِدیکت).

** از ۱۹۰۰ تا ۱۹۱۵، درمان بیماری دیابت شامل درمان بوسیله “جو دو سر”(حد مجاز روزانه حدود ۸ اونس مخلوط کره و جو دو سر بود، که بایستی هر دو ساعت یکبار خورد)، “رژیم غذایی شیر”، “برنج”، “سیب زمینی درمانی”، “مواد مخدر” و بیش از حد از دست دادن مایعات و کاهش وزن بود.

منبع : گروه علم و سلامتی روبینا بازار

۱۹۸۳ میلادی

اولین انسولین انسانی بیوسنتیک معرفی شد.

۱۹۸۳ میلادی

” Reflolux ”  که بعداً با عنوان  “Accu-Check” شناخته شد، معرفی گشت که اجازه می داد بیمار نسبتاً ساده بر قند خون خود نظارت نماید.

۱۹۸۶ میلادی

سیستم تحویل قلم انسولین معرفی شد.

۱۹۹۶ میلادی

FDA اولین DNA  نوترکیب مشابه انسولین انسانی را تأیید کرد.

۱۹۹۰تا  ۱۹۹۷ میلادی

پمپ های انسولین خارجی کنترل دقیق تر و رهایی از تزریق های متعدد را برای بیماران مبتلا به دیابت به همراه داشت.

** بالغ بر ۳۰۰ نوع انسولین مشابه شناسایی شده که در این میان ۷۰ نوع انسولین حیوانی، ۸۰ نوع انسولین اصلاح شده شیمیایی و ۱۵۰ نوع انسولین بیوسنتیک وجود دارد. این انسولین ها برای پزشکان قابلیت درمان ویژه، کاهش عوارض جانبی و بهبود نتایج  را به همراه داشته است.

۲۰۰۳ میلادی

نام های دیابت قندی وابسته به انسولین (IDDM) برای دیابت نوع ۱ و دیابت قندی غیر وابسته به انسولین (NIDDM) برای دیابت نوع ۲ به طور رسمی برداشته شد.

۲۰۱۰ میلادی

در این سال سنین ۶۵ سال به بالا که  ۲۶.۹% یا ۱۰.۹ میلیون نفر از ساکنین ایالات متحده را تشکیل می دهند، به دیابت مبتلا بودند. ۵۷ میلیون آمریکایی در طبقه پیش دیابت قرار داشته که در صورت عدم تغییر سبک زندگی در ۱۰ آینده به دیابت مبتلا می شوند.

منبع : گروه علم و سلامتی روبینا بازار

+ تاریخچه دیابت - ۱۹۱۳ میلادی تا ۱۹۲۵ میلادی

۱۹۱۳ میلادی

کتاب آلن، پژوهشی بروی بیماران دیابتی و انقلابی در درمان این بیماری.

** از ۱۹۱۰ تا۱۹۲۰، آلن و جوسلین، Allen and Joslin، در ایالات متحده به عنوان دو متخصص پیشرو در دیابت شناخته شدند. جوسلین معتقد بود که بیماری دیابت” بیماری بسیار مزمن “است چرا که پاک، به ندرت ناخوشایند، غیر مسری، اغلب بدون درد و مستعد درمان است.

۱۹۱۶ میلادی

آلن، رژیم درمانی سختی که خیلی زود مورد پذیرش واقع شد را ترویج کرد. وی معتقد بود که بدن بیمار دیابتی نمی تواند غذا مصرف کند، بنابراین میزان غذای مجاز بیماران را محدود کرد. بیماران در بیمارستان بستری و تنها ویسکیِ مخلوط با قهوه سیاه و سفید (یا سوپی مشخص برای طرفداران منع استفاده از مشروبات الکلی ) از ساعت ۷ صبح تا ۷ بعد از ظهر به صورت هر ۲ ساعت یکبار به آنها داده می شد. این رژیم غذایی تا زمانی که هیچ نشانه ای از قند در ادرار وجود نداشته باشد (معمولاً ۵ روز یا کمتر)ادامه می یافت. این رژیم غذایی سخت نتیجه بهتری برای مبتلایان به دیابت نوع ۲ داشت، چرا که بیماران مبتلا به دیابت نوع ۱ در طول درمان به دلیل گرسنگی زیاد جان خود را از دست می دادند. تعداد اندکی از این افراد جوان زنده می ماندند و به اولین کاربران انسولین تبدیل می شدند.

۱۹۱۹ میلادی

«آلن» دستورالعمل جامع رژیم غذایی در درمان دیابت را، با توجه به سوابق مشاهده شده ۷۶ نفر از ۱۰۰بیمار مبتلا به دیابت، منتشر کرد. او مدیر مؤسسه پژوهش دیابت در راکفِلِرشد.

۱۹۲۰ میلادی

بانتینگ ادامه تحقیقات بر روی پژوهش بر روی عصاره پانکراس سگ انجام داد.

۱۹۲۱ میلادی

پاولِسکو از دانشمندان برجسته رومانیایی مقاله ای پیرامون “جداسازی انسولین از پانکراس” را منتشر کرد.

۱۹۲۱ میلادی

بانتینگ، تأثیرات مفید عصاره های پانکراس بر پانکراس دیابت ارائه داد، این کار به صورت خلاصه در یک جلسه از انجمن های فیزیولوژی آمریکا در دانشگاه «ییل» ارائه شد.

۱۹۲۲میلادی

در تورنتو بر روی یک پسر بچه ۱۴ ساله به نام لئونارد تامپسون عصاره انسولین کولیپ آزمایش شد. این آزمون در پایان فوریه همان سال به عنوان یک موفقیت در نظر گرفته شد.

۱۹۲۲ میلادی

در این سال اِلی لیلِی (Eli Lilly) و دانشگاه تورنتو برای تولید انبوه انسولین شروع به کار کردند.

۱۹۲۳ میلادی

بانتینگ و همکارش مَک لِود نامزد دریافت جایزه نوبل در فیزیولوژی یا پزشکی شدند.

۱۹۲۳ میلادی

اِلی لیلِی  تولید تجاری انسولین را آغاز کرد. گروه تورنتو نام این محصول را انسولین نامید؛ اِلی لیلِی  نام آنرا «Isletin Insulin» گذاشت.

**   در حالیکه انسولین مانع مرگ زودرس در این بیماری می شود، درمان بوسیله انسولین جلوی ناتوانی و عوارض بعضاً کشنده این بیماری را نمی گیرد.

۱۹۲۵ میلادی

تست خانگی برای قند موجود در ادرار معرفی شد. هشت قطره ادرار در یک لوله آزمایش حاوی ۶ سی سی از محلول بندیکت مخلوط می کردند. لوله را به مدت پنج دقیقه در آب جوش قرار می دادند. رنگ مایع نشان دهنده ی وجود قند در ادرار می بود: مایل به سبز(قند کم)، زرد (قند متوسط)، قرمز یا نارنجی (قند زیاد).

منبع : گروه علم و سلامتی روبینا بازار

+ تاریخچه دیابت - ۱۹۳۰ میلادی تا ۱۹۵۹ میلادی

۱۹۳۰ میلادی

انسولین بیشتر تصفیه شد. این کار باعث طولانی شدن اثر انسولین شد.

۱۹۳۶ میلادی

پژوهشی بوسیله – Himsworth  – بریتانیا بیماران دیابتی را به دو دسته براساس “حساسیت به انسولین” تقسیم کرد.

۱۹۴۰ میلادی

ارتباط بین دیابت و عوارض طولانی مدت آن مانند عوارض کلیوی و بیماری های چشم مشخص شد.

۱۹۴۴ میلادی

سرنگ انسولین یکپارچه کامل تر شد و مدیریت بیماری دیابت نیز استانداردتر گشت.

** تا سال ۱۹۴۵، مشخص شد که امید به زندگی در افراد دیابتی در سنین مختلف افزایش یافته است.

۱۹۴۸ میلادی

جاسلین ،Joslin،در مورد دیابت ناشناخته در کارشناسی ارشد پزشکی خود نوشت. او اولین متخصصی بود که تأکید داشت انسولین به تنهایی نمی تواند راه حلی برای دیابت باشد.

اواخر دهه ی ۴۰  میلادی

هِلِن فیری،Helen Free، تست ادرار  “شیب و خواندن” را توسعه داد، که امکان نظارت سریع سطح قند خون را فراهم می آورد.

۱۹۵۰ میلادی

متخصصان به ازدواج برای افراد با دیابت ارثی هشدار می دادند.

۱۹۵۱ میلادی

لارنس و بورستِین میزان انسولین موجود در خون را اندازه گیری کردند.

۱۹۵۵میلادی

داروهای خوراکی که به سطوح پایین گلوکُز خون کمک می کنند، معرفی شدند.

۱۹۵۹ میلادی

دو نوع اصلی دیابت شناسایی شد: دیابت نوع ۱ (وابسته به انسولین) و دیابت نوع ۲ (غیر وابسته به انسولین).

منبع : گروه علم و سلامتی روبینا بازار

+ تاریخچه دیابت - ۱۹۶۰ میلای تا ۱۹۷۸

۱۹۶۰ میلادی

تست های خانگی برای سطوح گلوکُز در ادرار، دقت کنترل سطح گلوکُز را برای افراد مبتلا به دبایت افزایش داد.

۱۹۶۴ میلادی

اولین نوارها برای تست گلوکُز خون استفاده شد. یک قطره از خون را بر روی نوار کاغذی به مدت یک دقیقه قرار داده و سپس آنرا شسته، رنگ بوجود آمده را با نمودار رنگ مشخص شده مقایسه می کنند.

۱۹۶۵ میلادی

تعیین سطح گلوکُز آنی توسعه یافت.

۱۹۶۶ میلادی

پزشکان دانشگاه مانی توبا اولین پیوند پانکراس را انجام دادند.

۱۹۷۰ میلادی

اولین قند خون متر (آیمز) معرفی شد. این محصول در مطب پزشکان استفاده می شد و هزینه آن ۵۰۰ دلار بود.

۱۹۷۰ میلادی

پمپ های انسولین توسعه یافتند.

**  توسعه تجهیزات مربوط به آزمایش قند خون به بیماران دیابتی در مدیریت این بیماری کمک نمود.

۱۹۷۰ میلادی

لیزر درمانی برای کمک به جلوگیری یا توقف نابینایی در افراد مبتلا به دیابت استفاده شد.

۱۹۷۳ میلادی

انسولین های ۱۰۰ واحدی معرفی شد.

۱۹۷۶ میلادی

آزمایش هموگلوبین اچ بی ای وان سی معرفی شد.

۱۹۷۸ میلادی

آزمایش از اولین انسولین DNA  نوترکیب اعلام شد.

**  تا این تاریخ تولید کنندگان انسولین مجبور به ذخیره بافت پانکراس حیوانات بودند. این تغییرات به طور چشمگیری با توسعه فنآوری DNA اجازه تولید یک انسولین انسانی را فراهم آورد.

۱۹۷۸ میلادی

اتاق پایاپای ملی اطلاعات دیابت -NDIC – برای افزایش دانش و درک در مورد دیابت در میان بیماران، متخصصان مراقبت های بهداشتی و عموم مردم تأسیس شد.

منبع : گروه علم و سلامتی روبینا بازار

 

+ تاریخچه دیابت - ۱۷۹۸ میلادی تا ۱۹۱۱ میلادی

۱۷۹۸میلادی

رُلو قند بیش از حد در خون و ادرار را مستندسازی کرد.

اوایل  ۱۸۰۰ میلادی

پژوهشگران برای اولین بار آزمایش های شیمیایی برای نشان دادن و اندازه گیری وجود قند در ادرار توسعه دادند. در این زمان کلود برنارد، پزوهشگر فرانسوی، عملکرد پانکراس و متابولیسم  گلیکوژن بر روی کبد را مورد بررسی قرار داد. همچنین ایوان پاولوف، پزوهشگر اهل چک، ارتباط بین سیستم اعصاب و ترشح معده را کشف کرد.

۱۸۴۸ میلادی

برنارد، گلیکوژن تشکیل شده توسط کبد را کشف کرد و تصور کرد که این مشابه قند موجود در ادرار بیماران مبتلا به دیابت است. این اولین ارتباط بین دیابت و متابولیسم گلیکوژن بود.

اواخر ۱۸۵۰ میلادی

پرییوری، پزشک فرانسوی- به بیماران مبتلا به دیابت خوردن مقادیر زیاد قند را به عنوان یک روش درمانی توصیه می کند.

** البته این آخرین تلاش های عجیب و غریب برای درمان دیابت نبود.

۱۸۶۹میلادی

لانگرهانس، دانشجوی پزشکی در آلمانی، اعلام نمود که لوزالمعده شامل دو نوع سلول است – گروهی از سلولها  مایع طبیعی پانکراس ترشح می کنند، در حالیکه عملکرد سلولهای دیگر نامشخص است. پس از آن، این سلولها به عنوان جزایر لانگرهانس که به تولید هورمون انسولین کمک می کنند، شناخته شدند.

۱۸۷۰میلادی

پزشک فرانسوی ، Bouchardat، متوجه ناپدید شدن قند در ادرار مبتلایان به دیابت در هنگام سهمیه بندی غذا در پاریس در طول جنگ فرانسه و پروس شد، که این ایده برای رژیم غذایی فردی فرمول بندی شد.

۱۸۸۹میلادی

مینکوفسکی و فون مِرین، در دانشگاه استراسبورگ فرانسه، در یک عمل جراحی پانکراس یک سگ را به منظورِ مشخص نمودن اثر هضم غذا و کشف ابتلا به دیابت برداشتند.

** در سال ۱۸۹۷به طور متوسط امید به زندگی برای یک کودک ۱۰ ساله ی مبتلا به دیابت یک سال، تشخیص در ۳۰ سالگی امید به زندگی ۴ سال و تشخیص در ۵۰ ساللگی در حدود ۸ سال بود.

۱۹۰۸میلادی

یک دانشمند آلمانی به نام، Zuelzer، یک ماده از عصاره پانکراس را به پنج بیمار مبتلا به دیابت تزریق نمود. اگرچه قند در ادرار بسیار کاهش یافت و یا از بین رفت، امّا عوارض جانبی درمان بسیار شدید و غیرقابل قبول بود.

۱۹۰۹میلادی

دو مِیر بلژیکی ماده ناشناخته ای که از پانکراس ترشح می شد را ” انسولین “نامید.

۱۹۱۱ میلادی

ِبنِدیکت روشی برای اندازه گیری قند ادرار ابداع نمود (راه حل بِنِدیکت).

** از ۱۹۰۰ تا ۱۹۱۵، درمان بیماری دیابت شامل درمان بوسیله “جو دو سر”(حد مجاز روزانه حدود ۸ اونس مخلوط کره و جو دو سر بود، که بایستی هر دو ساعت یکبار خورد)، “رژیم غذایی شیر”، “برنج”، “سیب زمینی درمانی”، “مواد مخدر” و بیش از حد از دست دادن مایعات و کاهش وزن بود.

منبع : گروه علم و سلامتی روبینا بازار

+ تاریخچه دیابت - ۱۹۸۳ میلادی تا کنون

۱۹۸۳ میلادی

اولین انسولین انسانی بیوسنتیک معرفی شد.

۱۹۸۳ میلادی

” Reflolux ”  که بعداً با عنوان  “Accu-Check” شناخته شد، معرفی گشت که اجازه می داد بیمار نسبتاً ساده بر قند خون خود نظارت نماید.

۱۹۸۶ میلادی

سیستم تحویل قلم انسولین معرفی شد.

۱۹۹۶ میلادی

FDA اولین DNA  نوترکیب مشابه انسولین انسانی را تأیید کرد.

۱۹۹۰تا  ۱۹۹۷ میلادی

پمپ های انسولین خارجی کنترل دقیق تر و رهایی از تزریق های متعدد را برای بیماران مبتلا به دیابت به همراه داشت.

** بالغ بر ۳۰۰ نوع انسولین مشابه شناسایی شده که در این میان ۷۰ نوع انسولین حیوانی، ۸۰ نوع انسولین اصلاح شده شیمیایی و ۱۵۰ نوع انسولین بیوسنتیک وجود دارد. این انسولین ها برای پزشکان قابلیت درمان ویژه، کاهش عوارض جانبی و بهبود نتایج  را به همراه داشته است.

۲۰۰۳ میلادی

نام های دیابت قندی وابسته به انسولین (IDDM) برای دیابت نوع ۱ و دیابت قندی غیر وابسته به انسولین (NIDDM) برای دیابت نوع ۲ به طور رسمی برداشته شد.

۲۰۱۰ میلادی

در این سال سنین ۶۵ سال به بالا که  ۲۶.۹% یا ۱۰.۹ میلیون نفر از ساکنین ایالات متحده را تشکیل می دهند، به دیابت مبتلا بودند. ۵۷ میلیون آمریکایی در طبقه پیش دیابت قرار داشته که در صورت عدم تغییر سبک زندگی در ۱۰ آینده به دیابت مبتلا می شوند.

منبع : گروه علم و سلامتی روبینا بازار

اشتراك گذاری نوشته